Mijn vrouw en ik zijn verslaafd geraakt aan de ‘Dog Whisperer’. Ieder weekend kijken we trouw hoe Cesar Millan het meest extreem ontspoorde gedrag van honden vaak in luttele minuten normaliseert. Daarna komt het echte werk. “I rehabilitate dogs and I train people. I am the Dog Whisperer.” In 20 jaar ontwikkelde een Mexicaanse vluchteling zich ongemerkt tot de psycholoog van Amerika. Inderdaad: niet van de honden, maar van de mensen. Naar Dr Phil kijkt geen Chihuahua meer.
Vorig jaar was het Darwin jaar. In het laatste katern van het NRC in 2008 schreef evolutiebioloog Tijs Goldschmidt: ‘Het had maar weinig gescheeld of Charles Darwin was in 1831 niet uit Plymouth vertrokken met de HMS Beagle […] dan was On the Origin of Species (1859), het belangrijkste biologische boek sinds de werken van Aristoteles, nooit verschenen.’
Een jaar of vijf geleden ‘hielp’ ik een vriend. Hij werkte in een nogal conjunctuur gevoelige branche, laten we het om de aandacht vast te houden de entertainment industrie noemen. We spraken af op een terrasje – niet in onze stamkroeg – en slobberend van een kop koffie gaf hij zijn voorstelling...
Er ligt een brief van VeiligheidsRegio Hollands Midden op de mat (VRHM). Ik ben geadresseerd als ondernemer. Onder het logo is de missie in een slogan samengevat: Samen sterk voor meer veiligheid. Terwijl ik lees krijg ik een gevoel dat me doet denken aan die verontrustende film ‘Invasion of the bodysnatchers’, met Donald Sutherland. De tekst van de brief klinkt als overheid, het onderwerp veiligheid is een maatschappelijke functie die primair bij de overheid hoort, maar iets klopt er niet. Ik besluit tot een grondige analyse.
De Publieke omroep, ik kan er niet meer naar kijken. Die grijns van Matthijs van Nieuwkerk met zijn guitige neusvleugeltjes, Ferry de Vermingelaar met zijn eergisteren-vijf-uur-schaduw die hem twintig jaar geleden al de uitstraling van een Haagse oefenhockeybal in het veertiende seniorenteam gaf, Sven Kockelman met zijn ik-snap-geen-zak-van-wat-je-zegt-maar-dat-hoeft-ook-niet-want-ik-ben-een-keigoede-journalist-en-jij-maar-een-beetje-rare-nerd-blik, ...
Toen ik een jaar of twintig geleden nogal vast zat – zonder het te weten – had ik ’s nachts een droom. Ik was op vakantie een dorpje ingereden, om iets te eten denk ik, ik weet het niet meer precies, maar toen ik het dorpje weer uit wilde rijden lukte het niet. Alle wegen die ik insloeg kwamen steevast weer in het dorpje terecht. Toen het donker werd zocht ik een hotel en probeerde het de volgende dag weer. Zonder resultaat,
Het hoogheemraadschap van Rijnland vindt dat boeren verplicht moeten worden om de dijken en polders te beschermen met een 230 kilometer lang hek van anderhalve meter hoog. Ze zijn er van overtuigd dat koeien en paarden de boel kapot maken en zijn bang dat de dijken doorbreken. Het is mij de laatste tijd inderdaad ook opgevallen hoe dat lompe vee steeds harder lijkt te stampen op de dijken.
Recentelijk zijn in Italië een aantal medewerkers van Google veroordeeld wegens het overtreden van de wetten op de privacy. Een stel rotventjes had een filmpje, waarin ze een autistisch klasgenootje pesten, op Google video gezet. Terecht dat de medewerkers van Google protesteren en het een gevaarlijk precedent vinden.
Ik word opgehaald door een vriendelijke vrouw van begin 30 en mag aan de andere kant van een bureau gaan zitten. De stoel die ze aanwijst is op vreemde plaatsen versleten. De sporen van mensen in het nauw? Ze vraagt me hoe ik hier terecht ben gekomen en ik leg uit dat mijn ex-werkgever en ik van mening verschilden over de invulling van mijn functie. Dat we geprobeerd hebben eruit te komen, dat het niet is gelukt en dat we toen samen hebben besloten er een punt achter te zetten. Ze vraagt waarover we dan van mening verschilden.
Het is definitief, de emmer is overgelopen, de knoop doorgehakt, de teerling geworpen, de kamelenrug gebroken, de bietenbrug geslecht, het kalf verdronken, de rapen gaar. Ik heb afscheid van ze moeten nemen, er is geen weg terug. Eigenlijk liep ik al lang met het idee, maar een mens blijft hopen. Je ontkent je gevoel, beklimt… [Lees meer ...]
Weblog Sezen
oktober 25, 2010
0